23.11.09
Collateral damage
KG: Já?
Sveppi: Ég held að við verðum að gera þetta
KG: Sammála, við verðum collateral damage, en þetta er fyrir greater good...
Sveppi: Team osomm kallar Team súkkulaði
Skabbi: [Braaaaak] Svarar
Sveppi: [Hlusta]
Skabbi: Andskotinn
Flokkar: Rjúpa
16.11.09
Vonlaus veiðiferð vestur á Rjúpnabúðir
Skelltum okkur westur langa helgi að veiða Fjallahænur. Mætti á fimmtudagskvöld með Skabba, Hrönn og Óla Hrafni. Stænerinn kom líka í sólarhringsveiði. Hófum leikinn á smá vélaviðgerðum en það heppnaðist allt vel.Föstudagur til fegurðar
Sváfum vel og tókum trukkamorgunmat, síðan var haldið upp á heiði. Þar var fullt af einhverjum durrum og höfðum við tal af einum hópnum. Gengum síðan slatta í afleitu veðri og miklum vindi sem skilaði 4 fuglum í hús.
Hófst síðan gríðarlega metnaðarfull matseld hjá Óla Hrafni:
Forréttur
Grænskel í kókoskarrýsósu með þverskornu langbrauði.
aðalréttur
Grillaður lax með bökuðum kartöflum, gufusoðnum aspas, fersku salati og bearnaise-sósu.
Með for og aðalrétt er borið fram léttkælt hvítvín frá Ástralíu.
eftirréttur
Kaffi, grand á klaka og súkkulaði.
Katrín og Kolli mættu á svæðið og síðan var tekið á því með Magellan viský - ratar alltaf rétta leið - og Spurt að leikslokum. Sumir urðu Sírnir og brutu rúmið sitt, aðrir lágu á hliðinni út um alla jörð næsta dag.
Músafaraldur Haraldur
Aftur gengið frekar seint til rjúpna í skítaveðri, nú inni á dal og upp á brúnir. Ekkert í gangi og komum við ÓH og Kat niður í myrkri. Eftir sundferð voru menn og konur orðin endurnærð og ÓH skellti sér í meiri budget mat:
forréttur
Smjörsteiktar fjallahænubringur á salatbeði með konungasultu.
aðalréttur
Steikartvenna með sætkartöflumús, gljáðu grænmeti, kaldri piparsósu og fersku salati.
Með for og aðalrétt er borið fram þykkur malbec frá Argentínu
eftirréttur
Bananabræðingur með rjóma
Aftur tekið á því í Spurt að leikslokum og músaveiðar stundaðar af kappi, en þess má geta að aflinn í þeirri deild Vonlausa var sérdeilis glæsilegur eða 14 stykki. Þó ekki fyrr en að mýsnar höfðu gamnað sér við að hlaupa yfir hausinn á mér sofandi, mönsa á flísbuxunum hennar Kat ofan í tösku og gæða sér á súttlaðirúsínum.
Sýnishorn af optimal aðstæðum
Sunnudagur rann upp heiður og fagur, ehh, reyndar með svipuðu skítaveðri. Fórum inn í dalbotn og gengum þar upp á brúnir, komu nokkur móment þann daginn þar sem veðrið var skaplegt fyrir neðan brúnirnar og við náðum 3 fuglum til viðbótar við þá fjóra sem komu fyrsta daginn.
Annars var þetta bara eðal helgi og allir mældust með optimal gildi á Bristol kvarðanum.
Lordinn
Flokkar: Ferðalög, Rjúpa, Veiði
24.11.08
Orrustan um Dunkirk
Eftir mikinn grát og gnístran tanna var ákveðið að leyfa Mjöðminni að rúlla með á rjúpu eftir gróf brot á einkagæsarsviðinu. Hann skreið upp í bílinn með tárin í augunum umlandi þakklætisorð. Brottför úr bænum varð að skikkanlegum tíma, öfugt við upphaflega planið, þar sem Vikký Pollock, finnska klifurkærastan hans Skabba, afboðaði fyrirlestur um 8.000 metra stafagöngu.Eftir gott karbólód á Búllunni rúllaði landbúnaðartæki úr borg óttans og hýenuhlátur ómaði í aftursætinu.
Kretín litli hélt skemmtilegan kvikmyndafyrirlestur um Dunkirk bardagasenuna í The Atonement, sem er víst ein sú svaðalegasta í manna minnum.
Létt bjórneysla fyrir háttinn við komuna vestur og menn gríðarlega spenntir. Nauðsynlegur undirbúningur framkvæmdur, á borð við að slípurokka upp byssuna hjá Charles, sem gleymdi lyklinum heima. Skabbi söng nokkur fræg lög sem hann átti þegar hann kom fram sem Mýló litli.Haldið var á dalinn eftir Trukk og menn gríðarlega spenntir. Nýfallið snjóföl og fallegt veður í morgunsárið. Lítið fór þó fyrir fuglinum og enduðum við á því að fara upp á brún og halda eftir toppunum nánast inn á póstleið. Lítið af fugli, rákumst á 2x2 fugla og náðum einum þeirra, reyndar eftir að Mjöðmin reif smokkinn og klunnaði skoti á sitjandi fugl.
Héldum svo niður í Sel í smá kaffipásu, veðrið var orðið talsvert leiðinlegra seinnipartinn, og bombað niður dalinn í smá rigningu. Sjö tíma massalab og kretínbræður alveg búnir á því. Það hindraði þá þó ekki í að töfra fram þvílíka herramannsmáltíð um kveldið með reddara og grænum baunum (uppáhaldið hans Krumma sem er by the way ekki neitt matvandur).
Eftir skákkeppni og stóra Gettu betur svindlið hjá Skabba var gengið til náða. Mjöðmin hraktist í hinn endan á húsinu undan óhljóðunum í Litla Kretín. Ekki skil ég hvernig fólkið í Hraunbænum sefur dúr fyrir þessu skrýmsli.Haldið var til veiða eftir Trukk #2 á sunnudeginum, nú í vetrarríkið uppi á heiði. Fórum á hinn enda póstleiðarinnar, en veðrið var glatað, skafrenningur og klaki yfir öllu. Ekkert í gangi. Enduðum á að taka hring neðst á heiðinni hvar Krumpi náði öðrum fugli.
Súper helgi samt, alltaf bezt in the wezt.
Flokkar: Ferðalög, Rjúpa, Veiði
3.12.07
Rjúpnaveiði?
27.11.06
Vestfirsk veiðiferð
Ég mætti vestur á fimmtudegi svo að fyrsti dagur veiða var föstudagurinn. Ég fór eldsnemma af stað og fékk leyfi hjá föður heitmeyjar Skabba til að ganga upp um fjöll og fyrnindi í landi hans, end myndi Skabbi erfa þetta allt einn daginn þegar hann myndi ganga að eiga hana Möggu. Það var alveg massamikill snjór og heví fínt veður þannig að ég var sæmilega bjartsýnn þegar ég gekk af stað upp fjallið, og viti menn, ég var varla kominn 200 metra þegar ég sá fyrstu rjúpuna. Ég læddist að henni, vantaði eitt skref uppá fullkomið færi og þá datt ég þvílíkt mongalega, æpti eins og smástelpa og rak hlaupið ofan í snjóskafl. Ég bjóst að sjálfsögðu við að sjá á eftir rjúpunni fljúgandi eftir þessi ósköp, en hún sat sem fastast og tók ekki eftir neinu. Ég tók öll skotin úr byssunni, blés snjóinn úr hlaupinu(sem var heví bögg og læti) hlóð aftur, miðaði og skaut og fyrsta rjúpan lá. Ég reyndar held að hún hafi verið blind og heyrnalaus þannig að þetta var hálfgert mercy kill.
Eftir svona góða byrjun var ég massa bjartsýnn á túrinn og hélt áfram. But oh man oh man, þvílíkt labb. Ég hef aldrei lent í svona erfiðri göngu, snjóhella yfir öllu sem brotnaði undan mér í hverju skrefi og ég sökk upp að hnjám, nema þegar ég sökk upp að nára. Og það allt uppí mót. ég minnist þess einhverntíman að hafa gert grín að snjóþrúguhommum, en þarna óskaði ég þess helst að vera meðlimur í félagi samkynhneigðra snjóþrúgumanna. En það þýðir ekkert að skæla yfir smá labbi svo ég gekk áfram og áfram, upp fjallið, ofan á hásléttuna og þar fór ég að sjá för útum allt. Það var eins og ég hefði verið ca. 10 mínútum of seinn á landsmót rjúpna þarna, spor og skítur og rót útum allt, og það mjög nýtt. En ég sá ekki eina einustu rjúpu. Ég labbaði öll gil sem ég fann, skannaði alla bakka og túftir, allt lyng sem ég sá; það var bara ekki fokkings rjúpa þarna, en allt í sporum. Ég var farinn að hanna kenningu um að rjúpurnar hefðu flúið yfir í aðra vídd þar sem við sæum þær ekki, bara sporin þeirra, og ákvað að snúa við, enda búinn að ganga í góða fjóra klukkutíma.
Á leiðinni til baka var ég að fara yfir gríðarstóra snjóhellu og leið eins og mörgæs, nema mörgæsir sökkva ekki svona í snjóinn, þegar ég skyndilega sá haus uppúr miðri snjóbreiðunni. Þarna rétt hjá mér, á miðri auðninni hafði rjúpa komið sér fyrir og grafið sig niður í snjóinn. Ég mundaði byssuna og rjúpan steinlá. Þá skyndilega flaug upp önnur sem var þarna rétt hjá og ég náði henni á flugi, og þá hljóp þriðja af stað sem komst ekki langt. Þrjár rjúpur í kipp, hell yeah! Ég skannaði snjóbreiðuna vel, enda endurnærður og í vígahug, en sá ekkert meira og gekk heim sáttur með mínar fjórar rjúpur.
Á laugardeginum sannaði ég kenningu mína um að þreyta og þynnka getur haft alvarleg áhrif á göngugetu manns þegar ég kleif skelfilega bratta brekku til að komast í einhverja skál þar sem supposedly er alltaf rjúpa. Greinilega hef ég eitthvað misskilið conceptið alltaf því það var svo sannarlega engin rjúpa þarna á laugardaginn. Hífandi rok og skafrenningur, en samt massaskemmtilegt labb. Verst að hafa ekki nælt í eina rjúpu eða svo, but hey, can't win 'em all.
Þá er þessari rjúpnavertíð lokið og ég náði einum 10 rjúpum og verð að teljast mjög sáttur með það og útnefni sjálfan mig Rjúpnahauk haustsins. Ég ætla hins vegar definately aftur þangað vestur næstu misseri og læra svæðið betur, því ég er alveg handviss að þarna sé fullt af rjúpu, og það fer engin þangað.
Ég hitti reyndar gaur á laugardaginn sem sagði mér að besta rjúpnasvæði landsins væri á Þorsafjarðarheiði, og það besta við það svæði er að það sé almenningur. Hann sagðist fara þangað á hverju ári og væri að fá tugi rjúpna, svo væri helvíti fallegt kjarr þegar neðar drægi þar sem líka mætti fá fullt af fugli, og gerði hann það oft. Spurning um að tékka á því.
Kveðja,
Rjúpnahaukurinn
21.11.06
Frost og Fiður 2006
Eins og alltaf þegar ég fer norður að veiða segja amma og afi mér að "það er andskotann ekki neitt af fugli" en ég er svosem hættur að taka mikið mark á því. Spáin fyrir helgina var góð og félagsskapurinn fínn.
Við risum úr rekkju uppúr átta, vorum komnir á veiðislóð norður í skógi klukkutíma seinna. 13 stiga frost, heiðskýrt og nýr snjór. Það gerist ekki betra. Við Atli byrjuðum nyrst og gengum til suðurs, feðgarnir byrjuðu hinummegin og gengu á móti. Það vantaði ekki sporin og traðkið í nýja snjóinn en engar sáum við atli rjúpurnar. Eftir klukkutíma gang hafði ég séð 4 á flugi langt úr skotfæri, atli hafði séð eina á hlaupum en klúðraði færinu og við misstum afenni.
Við hittum feðgana á miðri leið í klofdjúpum snjó. Þeir voru þá komnir með 2 fugla og höfðu séð slatta til viðbótar. Helvíti... við höfum byrjað á vitlausum enda hugsuðum við atli. Feðgarnir héldu áfram á svæðið sem við höfðum gengið og við á þeirra. Ég tróðst inn í skóginn, Atli fór fyrir ofan. Inní skógi sá ég grilla í hreifingu en sá ekki fugla fyrir trjám. Tveir spruttu uppúr þykkninu, ég fretaði á eftir þeim en hitti náttlega ekki. Uppí húsi hitti ég svo Atla aftur, hann hafði nítt niður eina fyrir ofan skóg. Feðgarnir komu skömmu seinna, með 3 fugla og sögðust hafa séð mikið af fugli þar sem við höfðum verið rétt áður. Gaddem!
Eftir mat fórum við Atli ásamt Jónka frænda suður í skóg, í þeirri vona að þar væri meira af fugli og hann gæfari. Feðgarnir héldu á sömu slóðir norðurfrá.
Þegar við komum suðureftir var komið 19 stiga frost og sunnan gola. Við tók mesta dauðaganga ever, í brunagaddi, klofdjúpum snjó og engum fugli. Sáum örfá ljónstygg kvikyndi, ekkert sem okkur tókst að drepa.
Þegar frændu mínir höfðu gefist upp og ég var einn eftir ákvað ég að taka smá aukahring í kjarrbrúsk niðri við á. Þar gekk ég stóran hring án þess að sjá neitt en þegar ég var á leið upp í hús gekk ég fram á stakan fugl sem flaug upp í 5 metra færi. Í stað þess að forða sér undan vindi flaug hann löturhægt upp í vindinn, silaðist eins og blimp fyrir framan mig. Ég brá KÍBernum upp að öxl, tók í gikk og... ekkert gerðirst. Eg hamaðist á örygginu, kreisti aftur og... ekkert gerðist. Helvítis byssan var frosin föst og fuglinn, eini fuglinn sem ég komst í færi við allan daginn, flaug sína leið.
Sindri, you pull that shit on me again, I take it from you, stick it up your ass and pull tha trigger untill it goes ... click!
Ég settist á þúfu og skældi í smástund áður en ég hélt heim. Þar hitti ég feðgana aftur, þeir höfðu verið í myljandi fugli og voru komnir með 3 til viðbótar. Blessunarlega hafði Tommi dottið á stein og meitt sig í hnénu og gat því ekki haldið niðurlægingunni áfram daginn eftir, en Egill var enn í fullu fjöri.
Morguninn eftir var frostið komið niður í 11 stig, manni fannst bara hlýtt að koma út. Við Egill og Jónki fórum norður í skóg, Atli fór á skíðum suður. Við Egill veiddum saman þann daginn. Gangan fór vel af stað, eftir hálftíma göngu sá ég lítinn hvítan haus gægjast upp fyrir þúfu. Ég hlamma áann og sé að ég steindrep hana. Stíg nokkur skref og annar fugl flýgur, þá var ég kominn með putta í nefið og náði ekki einu sinni að bregða byssunni. Samt vel sáttur við að ná einni. Egill kom til mín, við ákváðum að skipta liði og reyna að finna þessa einu sem flaug. Ég geng inn í skóginn og eftir stutta stund sé ég hana sitja hátt upp í tré 40 metra í burtu. Læðist af stað, er að fara að miða þegar BLAMM!, Egill drepur eina stutt frá, og fuglinn minn flaug í burtu. Damn you! Samt fínt, tveir fuglar komnir, og slatti flaug undan Agli þannig að við vorum með smá lead.
Við höldum áfram, sjáum fugla hér og þar en allir eru styggir og stinga af áður en við náum að komast í færi. Áður en við komum niður í bíl aftur nær Egill þó einu meistaraskoti. Skaut sitjandi fugl uppí tré og þegar annar flaug skaut hann hann líka beint í rassgatið og steindrap á flugi. Meistaralega gert, en þetta var farið að minna óþægilega mikið á ferðina með KÍB í fyrra þegar ég var alger veiðiþjónn. Niðurfrá hittum við svo Jónka sem hafði tekist að særa niður eina.
Atla hittum við svo uppí húsi heldur súran, hafði ekkert séð suðurfrá.
Lokatölur urðu því svona; Atli 1, Tommi 1, ég 1 og Egill (í sinni fyrstu ferð) 8.
Fokkíng byrjendaheppni...
Ég get samt allta púllað "Fín ferð, tókum 11 fugla".
Krummi, það er bara einn hommi í Færeyjum, Rassmus Rassmussen og það er margbúið að berja hann í hakk. Ekki einu sinni Sírnir væri svo heimskur að fara á gaycruise þangað.
Skapahéðinn
Flokkar: Rjúpa
30.10.06
Helgin
Akranes á laugardaginn eftir vinnufyllerí að horfa á sætu spila. Það var stuð.Kíkti á rjúpu í gær, vinnan leigði land af Lax-á með gædum. Þeir eru létt steiktir, ákváðu að það væri algjörlega málið að fara í Húnaver (3 klst akstur). Vorum með gæda líka. Hélt að þarna kæmist maður loksins í myljandi fugl, einkaland og svona, og ekki versnaði stemmarinn þegar maður sá að það var bjútífúl veður og ég skaut einn fugl eftir 5 mín.
Reyndar pínku scary að vera með fullt af fólki sem hefur ekki umgengist byssur áður, það kom eitt slysaskot og ég ákvað að halda mig lágmark 100 metra í burtu frá öllum.
Síðan sá ég ekki lífsmark restina af deginum. Frekar súrt, hefðum eins getað farið á Kaldadal og veitt meira, en góður dagur á fjöllum.
Lærdómur helgarinnar: Einkagæsir bragðast alveg eins og venjulegar gæsir.
Flokkar: Rjúpa
28.11.05
Team Kíb (Gilz + veiðiþjónn) skelltu sér inn á Kaldadal á laugardaginn. Planið var að kíkja aðeins í kjarrið og halda síðan inn á Eyfirðingaleið með það fyrir augum að komast á Skjaldbreið.
Fasismi - en ekkert hardcore
Nettur fasismi um morguninn enda getur það skipt sköpum að vera fyrstur á svæðið þegar haldið er á fjölfarnar veiðislóðir. Það átti líka eftir að koma á daginn því þegar við lögðum bílnum snarstoppaði bíllinn á eftir okkur og snéri við.
Á veiðislóð
Bjarminn af tunglinu lýsti okkur leiðina enda varla farið að birta þegar við lögðum af stað. Héldum inn með ánni og ætlum að þræða kjarrbrúskana einn af öðrum, nýfallinn snjór var yfir öllu og stillt veður. Rebbi hafði greinilega verið á ferðinni um nóttina því sporin eftir hann voru út um allt. Fljótlega eftir að við komumst í kjarrið sé ég tvær rjúpur, þær forða sér þó áður en við komumst í færi. Góður fyrirboði og veiðieðlið tekur völdin. Áfram höldum við inn með kjarrinu, Skabbi fælir fyrst upp eina staka og síðan 15 fugla hóp án þess að skotum sé hleypt af. Við fylgdumst með hópnum á flugi töldum okkur hafa góða vísbendingu um hvert hann hefði farið. Eftir smá leit sé ég hvar þær eru og kalla Skabba til mín. Við læðumst að þeim, komumst í dauðafæri án þess að þær verði varar við okkur og fellum sitt hvorn fuglinn. Þrátt fyrir mikla leit finnum við ekki hópinn aftur og var það miður.Gil dauðans
Áfram höldum við inn að gili sem er innst í dalnum. Skabbi sér fljótt tvo fugla ofan í gilinu og fellir annan, hinn flýgur inn eftir gilinu og við á eftir. Fljótt er ég þó stoppaður með þeim fleygu orðum: "Komdu hérna mannfjandi!" Skabbi hafi séð hóp og fannst ég eitthvað seinn að bregðast við. Ég klöngrast ofan í gilið til hans. Rjúpurnar sýna á sér fararsnið, við skjótum á þær sitt hvoru skotinu þrátt fyrir langt færi en með litlum árangri. Hópurinn skiptir sér í tvennt, annar hlutinn flýgur út í buskann en hinn flýgur inn eftir gilinu. Við ákveðum að elta þann síðar nefnda. Röltum af stað á sitt hvorum gilbarminum og ekki líður á löngu þar til við sjáum hvar hópurinn hefur komið sér fyrir ofan í gilinu. Styggð kemur þó að þeim og þær setja stefnuna út gilið. Skabbi fær ágætt flugfæri en ákveður að skjóta ekki þar sem hann hefði örugglega hitt... mig (þar sem ég stóð hinum megin við gilið)! Ég ákveð að athuga hvort þær hafi allar flogið af stað, og viti menn, ein eftirlegu kind situr ofan í gilinu hreyfingarlaus. Ég miða lengi og vel á hana en kann ekki við að skjóta svona bara til öryggis. Klöngrast niður gilið í átt að henni en þegar ég er kominn hálfa leið sprettur hún af stað. Hún komst þó ekki langt og var felld á flugi.
Skabbi var farinn að ókyrrast og hélt af stað niður með gilinu á eftir hópnum, ég fylgi í húmátt á eftir. Þrír fuglar sitja í makindum sínum hinu megin við gilið. Skabbi klöngrast ofan í gilið og nær að fella tvo fugla í samam skotinu, þrátt fyrir að hafa bara séð annan þeirra að eigin sögn. Sá þriðji flýgur enn á ný inn gilið og ég á eftir honum. Á meðan Skabbi gengur frá sínum fuglum og talar við tvo gamla karla finn ég fuglinn sem slapp. Hann hafði flogið og sest á sama stað og hópurinn hafði verið á áður. Ég sé hann, hann sér mig. Ég byrja að klöngrast ofan í gilið, hann byrjar að klöngrast upp úr því. Allt í einu flýgur hann af stað en kemst ekki langt.Sjö fuglar komnir í hús og varla komið hádegi. Á sama tíma og við höfðum verið í fugli nánast allan morguninn var lítið sem ekkert um skothvelli í nágreninu. Gömlu karlarnir sem Skabbi talaði við höfðu til að mynda bara séð þrjá fugla.
Á leið í bílinn
Upp úr þessu setjum við stefnuna á bílinn. Skabbi fælir upp eina en hittir ekki. Stuttu seinna fæli ég upp aðra og hún sleppur ekki. Við komum í bílinn með fjóra fugla hvor og ekki er hægt að segja annað en að við séum alsælir með það.
Bílastæðið
Við höfðum ekkert kíkt í kjarrið við bílinn um morguninn og ákváðum því að gera það. Hendum bakpokunum af okkur og höldum af stað. Allt í einu fælir skabbi upp þrjár, býr sig undir að skjóta en, úpps, gleymdi að taka öryggið af. Það kemur ekki að sök því tvær þeirra fljúga í átt til mín, önnur er tekinn á flugi en hin sitjandi stuttu seinna. Ótrúlegt, allt í einu komnar tvær rjúpur í viðbót. Skabbi röltir af stað til mín og fælir þá upp stakann fugl. Hann flýgur af stað en sest ekki langt frá mér. Ég hendi frá mér hinum tveimur fuglunum, elti hann og felli. Þrír fuglar komnir og það ekki nema 100 m frá bílnum. Skabbi spyr hvort ég þurfi ekki að fara með aflann í bílinn, eflaust nett pirraður á að hafa ekki fengið neinn af fuglunum sem hann jú fældi upp. Ég byrja að ganga frá fuglunum en hrekk allt í einu upp við tvo skothvelli. Skabbi fellir tvo fugla og setur stefnuna á bílinn með aflann. Ég æsist upp og held aftur af stað. Í þetta skipti fæli ég upp fjóra fugla án þess að ná neinum þeirra. Þeir fljúga frekar stutt en lenda nánast á veginum. Að svo stöddu ákváðum við að láta þetta gott heita enda hættulegt að leyfa minkseðlinu að ná völdum.
Fallegt veður, góður félagsskapur, 13 rjúpur í hús, er hægt að biðja um meira?
27.11.05
Djöfull var þetta samt gaman, labba í hrauni og kjarri, leita í sköflum og rjúpa útum allt. Hún var heví stygg og erfitt að komast að henni. Hrikalega fínt að ljúka tímabilinu svona og aðeins bjarga andlitinu eftir slælega framistöðu hingað til.
Kolli er samt veiðiþjónninn minn. Sem veiðiþjónn fær hann að halda á nýju SAGE XP stönginni minni sem ég ætla að smíða á stangarsmíðinámskeiðinu.
Flokkar: Rjúpa
17.11.05
Við fórum á rubba í gær, ég, Kolli Fredo, Skabbi Spunge og Guðni Kike. Við fórum í Víðiker í góðu veðri og fengum að vera að mestu í friði, rétt sáum í einhverja lura í fjarska en voru of hræddir við okkur til að koma nær, sem var mjög gott.
Kolli byrjaði strax að gráta því eins og vanalega kom hann bara með byssuna sína og John Wayne stígvélin sín og sníkti af okkur skot, nesti og húfu. Skabbi var frekar fúll því að þá var minna eftir fyrir hann að spunga, en það reddaðist og Kolli fór af stað í gallabuxum og leðurjakka.
Eftir smá bix og rökræður var ákveðið að splitta liði í byrjun, Fredo og Spunge saman og ég og Kike. Eftir smá stund var team Kike búið að splittast upp þar sem að Guðni misskildi eitthvað samkomulagið sem hljóðaði svo:"Förum sitt hvoru megin í gilið og hittumst í dalnum" og tók því sem:"Þú labbar í gilið og ég fer og labba eitthvað lengst uppí rassgat".
Eftir smá rölt sá ég rjúpu í topp færi, tók minn tíma í að miða, bráðin og ég vorum eitt......og ég william tellaði og rjúpan flaug í burtu. Crap es drasl byssa.......
Ég sá Guðna Cougar í einhverju klettaklifri og fann því Fredo og Spunge þar sem Fredo hafði fundið eina ellidauða. Eftir smá kaffidrykkju og hommasögur um Guðna Kúk splittuðum við liði þar sem Skabbi benti okkur Kolla að fara á staði sem hann teldi að væri mest af rjúpu. Yeah right, eftir tvær mínútur heyrði ég Spunge hlamma skotum á fullu og féllu fimm stykki. Massa gott og túrinn orðinn nokkuð góður.
Við fundum Cougar aftur á leiðinni í bílinn og hafði hann náð einni háfjalla rjúpu. Góður túr, sjö rjúpur og einn veiðiþjónn(moi). Ég var meira að segja svo mikill veiðiþjónn að ég hélt á öllu stöffinu fyrir Fredo og tók rjúpuna hans því að hann var ekki með bakpoka og hengdi hana upp fyrir hann.
Yours truly,
Jeeves
Flokkar: Rjúpa
14.11.05
Við Kíbster kíktum upp á Kaldadal á rjúpi eldsnemma á laugardagsmorgun. Kolli ætlaði að koma með en hann vildi ekki neitt "hardcore". Hvað sem það nú þýðir. Allvega, við renndum útúr bænum um hálfátta á Babe the Blue Ox eftir stutt stopp í Select, hvar saman voru komnir allir flóðar borgarinnar að byrgja sig upp af kaffi og kleinuhringjum.
Við vorum blessunarlega með fyrstu mönnum á svæðið, kortéri eftir að við lögðum bílnum var vegurinn orðinn eins og miklabraut, grínlaust.
Sindri var að vígja forláta tvíhleypu sem hann fastnaði sér í síðustu viku, eftir stífar bréfaskriftir og símafundi við skeggjuðu kellinguna á löggustöðinni. Og það er ekki hægt að segja annað en að vopnið hafi byrjað vel. Ca. mínútu eftir að við lögðum af stað flaug fugl undan barði fyrir framan Sindra og af alkunnri snilli negldi hann rjúpuna á flugi með fyrsta skotinu út nýju byssunni.
Við héldum göngunni áfram í gegnum kjarrbrúsk við veginn án þess að sjá fleiri fugla. Héldum svo inn lítið dalverpi. Skömmu eftir að við gengum inn dalinn gengum við framhjá einni sitjandi rjúpu. Sú var ekki allskostar sátt við að vera ekki virt viðlits og stökk upp á þúfi og baðaði út vængjunum. Kíberinn snéri sér við og steindrapana. Tuttugu mínútur, tvö skot, tveir fuglar. Ég var farinn að sjá hvert mitt hlutverk yrði í þessum túr...
Við héldum áfram inn eftir dalnum, sáum spor hér og þar en aldrei fugl. Innar í dalnum sáum við smá kjarr og ákváðum að þangað skyldum við stefna. Á leiðinni þangað var þó smá hóll, og eins og venjulega ákváðum við að ganga sitt hvorum meginn við hólinn, Sindir ofanvið og ég neðanvið. Þegar ég hafði gangið spölkorn sá ég glitta í Sindra, þá kominn hringinn. Ég rölti í áttina til hans og hóaði á hann en hann svaraði ekki kallinu heldur hleypur af stað með byssuna á öxlinni niður að kjarrinu. "Djöfussins frekja" hugsa ég, "Ekki nóg með að hann sé kominn með tvo fugla en ég engan heldur ætlar hann að sneika mig í kjarrið líka!" Ég reyndi að fylgja honum en hafði ekki í við hann, slík var yfirferðinn. Þá áttaði ég mig á að þetta gæti tæpast staðist, Rauði Snigillinn fer aldrei svona hratt yfir! Og viti menn, langt fyrir aftan þann sem ég taldi vera Sindra sá ég e-n þumbast niður hlíðina. Silalegt göngulagið þekkti ég um leið.
Það kom því í ljós að e-r hommi hafði keyrt upp fjallshlíðina hinummegin, lagt uppá dalbrún, séð brúskinn sem við stefndum á og ákveðið að stinga sér inn á milli okkar! Ekki nóg með það heldur var það hans fyrsta verk að fæla upp tíu rjúpur úr kjarrinu, freta útí loftið og strunsa svo áfram inn dalinn. Ég ákvað að kíkja í annan kjarrbrúsk og fæla upp mínar eigin tíu rjúpur, en þar sem ég er einungis veiðiþjónn en ekki veiðimaður hafði ég ekki einu sinni fyrir því að hólka út í loftið á eftir þeim.
Sindri sniglaðist niður dalinn á eftir Ben Johnson. Asinn á hlaupagikknum hafði verið svo mikill að það voru enn nokkrar rjúpur eftir í kjarrinu sem sindri fældi af stað, elti svo upp gil og drap aðra þeirra. *groan*. Ben Johnson hélt skemmtiskokki sínu áfram inn eftir dalnum án teljandi skothvella. Við Sindri hittumst aftur, átum nestið og vorum farnir að hugsa okkru til heimferðar. KÍB undirstrikaði veiðiþjónshlutverk mitt með því að heimta af mér helming skota minna, enda var hann að verða búinn með sín en ég hafði ekki svo mikið sem hleypt af einu skoti. "Jeeves, hand me your cartridges!" "Yes mylord"...
Á leiðinni til baka var ég að klöngrast upp á gilbrún þegar ég leit niður og sá rjúpu fljúga svo gott sem uppúr fotsporinu mínu. "Andskotinn, næsti fugl sem gerir svona gys að mér fær haglavönd í rassgatið, þó að hann sé á 300 metra færi". Ég hélt göngunni áfram og viti menn, þar sem ég gekk eftir barði flaug upp rjúpa sem ég hef örugglega gengið framhjá áður. Til að standa við orð mín fýraði ég á eftir henni án þess að henni þætti mikið til þess koma. Ég taldi mig þó sjá hana lenda nokkur hudruð metra í burtu og skokkaði af stað á eftir henni. Þar sem ég kem yfir urðarhollt sé ég að skyndilega er allt vaðandi í sporum. Eins og sannur indjáni rek ég nefið oní jörðin og reyni að fylgja sporunum. Sem endar náttlega með því að ég fæli upp hóp sem setið hafði kyrr ca fimm metrum fyrir framan mig og ég með nefið oní jörðinni sá ekki neitt fyrr en allt var um seinan. Svo hitti ég náttlega ekki skít. Ég sökka.
Ekki rákumst við á fleiri fugla þann daginn, sáum þó Ben Johnson freta eina niður.
Þegar við vorum komnir niðrí bíl renndi til okkar maður til að spyrja hvaða beitu við værum með og svona. Hann sagðist hafa talið 18 bíla í vegkanntinum fyrir ofan okkur. Auk þess væri Kíb aflahæstur af þeim sem hann hafði talað við, var sjálfur með eina eftir daginn.
Þannig fór um sjóferð þá, Kíbhjálmur Tell veiddi fuglana, ég bar skot og nestið.
Bö
Flokkar: Rjúpa
17.10.05
15. október 2005 - Beljufjall - Charles Du Porch, Trúðurinn KÍB og Mennska górillubarnið
Vöknuðum aðeins eftir fasistatíma og héldum á Select að birgja okkur upp af nesti. Spáin var ömurleg, hlýnandi, mikill vindur og mikil rigning. Hún rættist, svosem óvenjulegt í sjálfu sér.
Stænerinn, aulameðlimurinn góðkunni, ljáði ökutæki til fararinnar. KÍB hafði komið mér á lappir með SMS sendingum og símtölum upp úr 6, og veitti ekki af. Mjöðmin var að panta pizzu og komst ekki með.
Veiðimenn farnir að nenna?
Eftir grillpulsur voru menn sæmilega vaknaðir og tími kominn til að burra á veiðislóð. Þegar við komum inn á [fjallveg í nágrenni Rvíkur] var ljóst að fullt af veiðimönnum ætluðu að reyna sig, þrátt fyrir skítaveður. Lögðum við [sögulegan stað] um áttaleytið og þar voru amk. 2 bílar, þrátt fyrir 30 mínútna aðkomu að veiðistað. En eftir 2 ára hlé á veiðum verða menn náttúruleg að tékka á stöðunni, svo sem ekki skrýtið.
Röltum þarna inneftir, roki, öskrandi rigningu og þoku. Vorum voða mikið í slóðum eftir einhverja kalla og urðum ekkert varir við líf til að byrja með. Heyrðum örfáa skothvelli. Síðan fórum við að draga einhverja gaura uppi eftir ca. 2 tíma labb og náðum að blasta fram úr þeim, að minnsta kosti 7 stykki, ef ekki fleiri.
Smá aksjón
Fljótlega eftir það fóru hlutirnir að gerast, þetta var sjálfsagt norðan megin í fjallinu, í smá skjóli (það var massa þoka - manstu?). Sáum 2 hópa, annan ansi stóran og reyndum eitthvað að læðast. Ég týndi niður 3 stakar, Stæner tók eina (fyrsti fuglinn hans), og Sindri náði 2 fuglum.
Við klunnuðum reyndar alveg bigtime, þegar við vorum allir búnir að læðast að litlum hópi og hleyptum af í einu. Við Sindri hittum báðir, en þegar við vorum alveg komnir að fuglunum steyptu þeir sér ofan í gil og svifu á braut. Við héldum báðir að þeir væru alveg úti. Fundum Sindra fugl, en ekki minn. Sem er náttúrulega gríðarlega leiðinlegt, að missa sært rjúpugrey frá sér.
Ógeðsveður
Nema hvað, þegar þarna var komið vorum við farnir að fjúka á hausinn og farnir að vinna okkur til baka. Fórum niður af fjallinu og þurftum að taka krók útaf því. Hundleiðinlegt 4 km labb til baka, ekki á veiðislóð. Rigningin og leysingarnar voru svo kröftugar að grjót rúllaði úr fjallinu alla bakaleiðina. Ekki þurr þráður á manni.
Það er ljóst að við þurfum að fara að leita á afskekktari slóðir, leigja bústað einhversstaðar, hæka og tjalda eða gera einhverjar ráðstafanir. Það er grautfúlt að lappa fram á einhverja durra endalaust.
Þetta endaði í 11 km. hring hjá okkur, 6 tímar og 6 fuglar á hópinn. KÍB var svo þreyttur að hann tók byssuna mína óvart heim með sér. Stuð.
Flokkar: Rjúpa
16.10.02
Ég og Skabbi rukum af stað úr bænum kl. 06:00. Gilli frændi var skilinn eftir því hann nennti ekki að vakna nógu snemma. Planið var að fara í Skjaldbreið og héldum við inn eftir línuveginum og lögðum á "planinu" norðan við fjallið. Fyrstir á svæðið, ekki amalegt það.
Veiðin
Við örkuðum af stað og sáum fljótlega eina rjúpu í fjarska. Við héldum strax í átt að henni en hún var styggari en andsk... og flaug út fyrir sjóndeildarhringinn áður en við komumst í færi. Við settum þá stefnuna á toppinn og héldum að þar biði okkar sægur af rjúpum. Eini snjórinn sem við sáum var ofan í gígnum en þar voru engar rjúpur (það sama mætti segja um restina af fjallinu). Við eitthvað niður í hlíðina sunnan megin og settum stefnuna aftur á bílinn. Vorum komnir þangað um eitt-leytið án þess að hafa séð neinn fugl. Við heyrðum nokkra skothvelli og sáum nokkra kalla en það var alls ekki mikið á seyði.
Bíltúrinn
Nú voru góð ráð dýr og ákváðum við frekar að fara í bíltúr heldur en að fara í bæinn. Við héldum því áfram austur eftir línuveginum og tókum síðan stefnuna á Hlöðufellið. Ég hafði heyrt veiðisögur þaðan og datt í hug að það gæti verið gaman að kíkja á það. Þegar að því var komið leit það út fyrir að vera nánast ókleift, sandbrekkur neðst en hamrabelti efst. Við lögðum því ekki í það enda hafði mér tekist að bösta á mér hnéið fyrr um daginn.
Við Hlöðufellið hittum við fyrir þrjár hressar sveitastelpur að leita að hrúti einum sem þær sögðu að héldi til þar um slóðir. Þær sögðust hafa séð tvær rjúpur við Sköflung fyrr um daginn en fullt af þeim við Stóra-Dímon daginn áður. Okkur Skabba fannst þetta skrítið því eini Stóri-Dímoninn sem við vissum um var í rétt hjá Markarfljóti. Það upplýsist hér með að það er einnig til Stóra-Dímon á Lyngdalsheiði.
Síðan héldum við áfram að skröltast eftir slóðanum. Cherokee-inn þoldi það merkilega vel. Við stoppuðum tvisvar á leiðinni og kíktum aðeins út en sáum engan fugl. Fundum þó nokkuð af stöðum sem lítu út fyrir að vera vænlegir í meiri snjó. Vorum síðan komnir heim upp úr fimm.
Niðurstaða
Fínn dagur en veiðin hefði nú mátt vera meiri (a.m.k. veiðivonin)! Ég held að í framtíðinni væri betra að leita langt yfir skammt.
Flokkar: Rjúpa
22.10.01
Skellti mér á rjúpu með Gilla frænda á Sunnudaginn. Við lögðum af stað kl. 9:20 á sunnudagsmorguninn og byrjuðum á því að stopp í Select og fá okkur pulsu. Þar hittum við Halla Guðmunds og pabba hans en þeir voru einmitt líka á leiðinni á veiðar. Eftir hressandi pulsu með kartöflusalati drifum við okkur af stað. Eftir nokkurt þóf var stefnan sett á Skjaldbreið. Við komum þangað rétt rúmlega ellefu. Við lögðum Discovery-num hans Gilla í 650 m.h.y.s.. Það voru nokkrir bílar hér og þar en við sáum eiginlega engan vera að veiða.
Við gengum upp í svona 900 m hæð í u.þ.b. 2 tíma. Eina lífið sem ég sá á þessari gögnu var ein könguló sem skreið eftir mosanum. Við heyrðum heldur ekki neina skothvelli þ.a. bjartsýnin var ekkert að drepa okkur. Við ákváðum því að snúa við en lækkuðum okkur þó neðar í fjallið á leiðinni til baka í bílinn. Ekki var mikið meira líf á leiðinni til baka en þó gekk ég fram á slatta af tómum skothylkjum, væntanlega frá laugardeginum.
Þegar við áttum svona 1-2 km í bílinn sé ég rjúpnahóp út undan mér. Þetta voru svona 7-8 rjúpur sem stóðu í ágætis færi. Ég kalla á Gilla frænda, við skjótum á þær en náum bara einni. Við fylgdumst þó vel með hvert hinar flugu og eltum þær. Ein þeirra flaug ekki mjög langt enda virtist hún vera særð. Við náðum henni en eftir mikla leit þá gáfumst við upp á að finna restina af hópnum aftur. Við héldum því áfram göngu okkar að bílnum. Gilli frændi sá þó eina í viðbót sem við náðum eftir stuttan eltingaleik.
Uppskeran var því heldur rýr hjá okkur eða þrír fuglar efitr 8-9 km labb.
Flokkar: Rjúpa
16.10.01
Við lögðum af stað kl. 5:30 að staðartíma. Ég var þreyttari en allt sem þreytt er enda sátt ég að kaffidrykkju fram yfir miðnætti þegar ég drattaðist heim og fór að taka mig til. Skabbon mætti á bílnum ódrepandi, jeppanum hans pabba síns sem er orðinn 14 ára, og við lögðum í'ann. Þegar við keyrðum út úr bænum var einsog við keyrðum í svarthol, myrkrið var yfirþyrmandi. Við sáum þrjá flóðabíla á leiðinni sem allir héldu upp á Uxahryggi. Loks fundum við afleggjara þótt það væri ekki rétti afleggjarinn og eftir að hafa beðið í svona 1/2 tíma þá fórum við að græja okkur.
Veiðin
Við héldum af stað þrátt fyrir að það væri enn rökkur og vorum komnir á veiðislóð þegar það var akkúrat orðið nógu bjart. Fljótlega uppúr því heyrðum við skothvell sem var einmitt það sem ég þurfti til að koma adrenalín flæðinu í gang. Eftir að hafa gengið utan um gil dauðans sáum við þrjár rjúpur. Þær voru ansi langt í burtu (utan skotfæris?) og áður en við gátum skipulagt battleplanið þá voru þær farnar, rjúpurnar voru greinilega ekki í kúri-stuði. Lítið hægt að gera í því.
Áfram hélt gangan og þegar ég og Skabbi vorum hvað niðursokknastir í samræðum þá flýgur Lone-Ranger framhjá okkur. Skabbi hlammar einu skoti en hittir ekki enda vorum við allt of lengi að bregðast við.
Áfram heldur gangan og er kominn smá hundur í Skabba enda þekktur fyrir að sætti sig ekki við veiðileysi. Við komum að mjög veiðilegum snjóskafli í einni hlíðinni. Við ákveðum að Skabbi fari fyrir ofan en ég fyrir neðan. Við tökum ekki nema nokkur skref þegar upp flýgur u.þ.b. 20 rjúpna hópur. Ég tók ekki eftir honum fyrr en Skabbi kallar á mig. Þá gríp ég í byssuna og felli þrjár úr hópnum í jafnmörgum skotum. Þær liggja allar steindauðar en ég sé að ein af hópnum hefur dregist aðeins aftur úr honum. Ég hleð einu skoti í byssuna ok skýt á hana en hitti ekki, Skabbi plaffar líka á hana en hittir ekki. Hann hafði ekki getað gert mikið á meðan á lætin voru sem mest í mér enda stóð ég nokkurn veginn mitt á milli hans og hópsins. Ég reyndar hélt að hann hefði fellt einn fugl en eftir smá leit og samskipti okkar á milli komumst við að svo var ekki. Það eina sem spillti fyrir var að þegar að átti að festa atburðinn á minni kom í ljós að Leican var batteríslaus vegna ofnotkunnar í gæsaveislunni.
Skítviðri
Áfram hélt gangan en lítið sáum við af fugli. Hittum reyndar einn furðufugl sem var einn á ferðinni, hann hafði tekið tvær með útúr flottu tvíhleypunni sinni og hneykslaðist mikið á einhverjum gaurum sem voru með stórskotahríð en hittu ekki neitt. Fljótlega eftir þetta skutust þrjár rjúpur yfir hausinn á okkur en við gátum lítið gert enda flugu þær ansi hátt og við tókum eftir þeim allt of seint. Fátt markvert gerðist annað en það að veðrið virtist fara versnandi og við vorum komnir það hátt í fjallinu að það var hálfgerð þoka/lágskýjað.
Nú var ákveðið að skipta liði. Ég ætlaði að fara öðru megin við smá klett sem við sáum en Skabbi ætlaði að fara hinu megin. Þegar betur var að gáð kom í ljós að ég komst ekki þá leið sem ég ætlaði mér og þurfti að snúa við. Þetta tók þó nokkurn tíma og þegar ég kom til baka var Skabbi kominn í "Where's Waldo" leikinn. Hann hafði þá klöngrast niður þverbratta hlíðina af því að hann hélt að ég væri þar. Þegar ég var orðinn þreyttur á leiknum ákvað ég að best væri að hitta bara Skabba hjá bílnum og vonaði bara að hann væri ekki svo mikið kretín að hafa slasað sig eitthvað.
Strunsi Frunsi Strunsar
Á leiðinni að bílnum var þó nokkuð mikið af mannasporum þ.a. ég var ekkert voðalega bjartsýnn á meiri veiði. Mér varð þó að ósk minni þegar ég gekk fram á fjögurra rjúpna hóp sem stóðu hátt í hlíðinni fyrir ofan mig. Þær sáu mig um leið og ég sá þær og voru farnar að ókyrrast. Ég ákvað að reyna að komast aðeins nær og skjóta þær þegar þær flýgju. Þetta gekk eftir og náði ég einni af ferkar löngu færi með tveimur skotum.
Eftir að hafa gúffað smá nesti ákvað ég að strunsa í átt að bílnum. Ég lenti í smá eltingaleik við eina rjúpu á leiðinni en hún hafði betur. Þegar ég átti svona klukkutíma göngu að bílnum sé ég Strunsa Frunsa aðeins á undan mér. Hann hafði tekið tvær eftir að hann hætti í "Where's Waldo" leiknum og við strunsuðum í bílinn.
Á leiðinni heim var farið að gæta ógurlegrar þreytu enda vorum við búnir að ganga 14 km (skv. GPS), upp og niður fjallshlíðina, í slagviðrinu (svo ekki sé minnst á fyrri afrek helgarinnar!). Ef ekki hefði verið smá kaffilögg á brúsanum hefðu við eflaust endað út í skurði einhversstaðar.
Toppferð hjá veiðideildinni í vonlausa.
Hinir í vonlausa verða bara að fara seinna þegar það er ekki svona vont veður!
Flokkar: Rjúpa
Skoða eldri færslur >>
